Wycieczki po Polsce

Witamy na stronie biura podróży Polish-Tours, miejsca gdzie znajdziesz najciekawsze wycieczki w najbardziej atrakcyjne rejony Polski.

Dzięki naszej bogatej ofercie wycieczek krajowych będziesz mógł w ciekawy sposób poznać miejsca, o których do tej pory czytałeś jedynie w książkach.

Szczecin birdwatching

birdwatching zachodniopomorskie SzczecinLokalizacja obszaru

Jezioro Miedwie położone jest w zachodniej części Pojezierza Zachodniopomorskiego na Równinie Pyrzycko-Stargardzkiej, 5 km na zachód od Stargardu Szczecińskiego i 7 km na północ od Pyrzyc. Przez Miedwie przepływa rzeka Płonia, z większych cieków uchodzą do niego Ostrowica, Miedwinka, Gowienica Miedwiańska, Rów Kunowski.

Podstawowe informacje o obszarze

Miedwie to drugie pod względem wielkości jezioro w województwie zachodniopomorskim. Ma kształt wydłużonej rynny o długości 15,5 km oraz powierzchni 36,8 km2, a linia brzegowa wynosi aż 39 km. Maksymalna głębokość wynosi 42 metry i znajduje się naprzeciw wsi Koszewko. Jezioro jest położone na wysokości 14 m n.p.m. i stanowi kryptodepresję, ponieważ dno jego leży częściowo poniżej poziomu morza, niżej aniżeli dno Zatoki Pomorskiej i przybrzeżnego pasa Bałtyku. Miedwie to bardzo ważny obszar dla Szczecina, ze względu na fakt że w okolicach Żelewa znajduje się ujęcie wody pitnej dla mieszkańców tego miasta. Do ciekawych reliktowych zwierząt należą sieja miedwiańska oraz dwa gatunki skorupiaków, spotykane poza Miedwiem jedynie w zimnych wodach alpejskich i w dalekiej Skandynawii. W 2008 r. ostoja została wpisana na listę obszarów chronionych sieci Natura 2000.

Główne walory przyrodnicze.

Gatunki ptaków charakterystyczne dla danego obszaru.

Ostoja Miedwie, to szczególny obszar ze względu na występujące tam wilgotne łąki i żyzne pola uprawne połączone z szeregiem otaczających zbiorników wodnych. Taki ekosystem przyciąga ogrom ptaków. Zarówno tych, które wychowują tu swoje potomstwo jak i tych zatrzymujących się na pewien czas a nawet zimujących. Na szczególną uwagę zasługują wędrujące ptaki wodno-błotne, które co rocznie zatrzymują się w ostoi. Nie można również zapomnieć o ptakach lęgowych ostoi jak wodniczka .

Szczegółowe wskazówki dla obserwatora (co, gdzie i kiedy najlepiej obserwować)

Wiosna – Lato

Ostoja to jedno z nielicznych miejsc występowania wodniczki w Polsce. Niestety z roku na rok liczba jej drastycznie spada. Wodniczkę znaleźć możemy jedynie w południowej części jeziora Miedwie w okolicach wsi Turze. Wilgotne łąki w tych okolicach przyciągały niegdyś rycyki, kuliki wielkie, kszyki, wyprowadzające tu młode. Niestety od paru lat ptaki te nie są już obserwowane. Niemniej jednak mamy dużą szanse na obserwacje lęgowej czajki czy żurawia. Praktycznie w każdej wsi w ostoi możemy natknąć się na bociana białego. Trzcinowiska w ostoi to miejsce gniazdowania występujących tu wodników, kokoszek, łysek, bąków, perkozów dwuczubach, łabędzi niemych czy też ptaków drapieżnych takich jak błotniak stawowy. Usłyszeć możemy trzciniaka, trzcinniczka czy potrzosa. Prawdopodobnie gniazduje tu również uszatka błotna widywana systematycznie w zachodniej części ostoi. Tafle jezioro w sezonie letnim najlepiej obserwować od strony Morzyczyna oraz wsi Turze, gdzie głownie wiosną koncentrują się duże stada ptaków wodno-błotnych.

Jesień – Zima

Ostoja miedwiańska to poza sezonem lęgowym coroczne noclegowisko kilku tysięcy gęsi, żurawi i mew. Wśród gęsi zbożowych, białoczelnych i gęgaw, obserwowane były również rzadsze gatunki takie jak: gęsi krótkodziobe, gęsi małe oraz 3 gatunki bernikli, które najlepiej obserwować na polach przyległych do wschodniej części jeziora Miedwie (Koszewko, Koszewo, Wierzbno, Dębica, Obryta). Miedwie to idealne miejsce na przystanek w wędrówce dla kaczek: krzyżówek, głowienek, nurogęsi, gągołów, bielaczków, czernic, płaskonosów, cyraneczek, cyranek, rożeńców i świstunów. Spotykane są tu również morskie gatunki takie jak: lodówka, uhla czy markaczka. Kaczki najlepiej obserwować ze wsi Turze oraz Wierzbna. Co roku na tafli jeziora koncentrują się duże stada łabędzi. W tym łabędź krzykliwy oraz czarnodzioby. Z zimujących ptaków drapieżnych można wymienić drzemlika, myszołowa włochatego oraz błotniaka zbożowego. Cały rok występują tu bieliki, myszołowy zwyczajne, pustułki, krogulce, jastrzębie czy mniejsze srokosze. Przy odrobinie szczęścia da się wypatrzeć sokoła wędrownego. W ostoji Miedwie zatrzymują się ponadto kilkutysięczne stada czajek i siewek złotych, którym nierzadko towarzyszą mieszane stada trznadli, zięb, jerów, potrzeszczy i innych ptaków wróblowatych, obserwowanych najczęściej przy wsi Komorówko oraz Koszewo. Ponadto na polach w okolicy Koszewa oraz Obrytej widywane były także mornele.

Dojazd

Ostoja Miedwie, ze względu na swoją wielkość, najlepiej zwiedzać samochodem bądź rowerem. Większość dróg jest dobrej jakości. Jedynie w zachodniej części jeziora napotkamy szosy, wymagającą zdjęcia nogi z pedału gazu. Jezioro leży blisko drogi krajowej numer 10. Toteż jadać w stronę Szczecina, za Stargardem Szczecińskim należy zjechać na Morzyczyn. Jest to miejscowość turystyczna, skąd najlepiej rozpocząć wycieczkę po ostoi. Znajduje się tam również bardzo ciekawa ścieżka ekologiczna.
Na Miedwie można dostać się także ze Stargardu Szczecińskiego. Autobusy Komunikacji Miejskiej kursują w miarę często. W zależności gdzie chcemy pojechać: autobusem nr 4 dojedziemy do Morzyczyna i Jęczydołu, autobusem nr 6 do Morzyczyna, Kunowa, Wierzchlądu, Koszewa i Koszewka. Zarówno ze Stargardu jak i Szczecina do ostoi możemy dojechać autobusami PKS bądź prywatnymi busami kursującymi na trasie Szczecin-Stargard, Stargard-Pyrzyce. Więcej informacji znajduje się na stronie: www.info.stargard.pl

Warunki turystyczne (w tym linki do stron prezentujących ofertę turystyczną obszaru)
Najlepszą bazą noclegową, położoną bezpośrednio nad jeziorem Miedwie jest miejscowość Morzyczyn. Znajduje się tam kilka ośrodków wypoczynkowych oraz pensjonatów o różnych standardach i cenach. Jest również bardziej przystępny cenowo camping nr 104, położony 200 metrów od jeziora.
http://www.osir.stargard.pl/index.php?co=c104&id=str&ids=22
http://www.kobylanka.pl/art,turystyka_baza_noclegowa.html

Zalew Szczeciński

Lokalizacja obszaru
Ostoja zajmuje polską część Zalewu Szczecińskiego z przyległymi terenami, lasami, gruntami ornymi, łąkami pastwiskami. Akwen wodny to zatoka Morza Bałtyckiego, oddzielona od niego wyspami Wolin i Uznam, do niego uchodzą rzeki Odra, Wkra i Piana. Na południe ostoja przeciąga się na Roztokę Odrzańską i ujście Odry Zachodniej do wysokości Polic, obejmuje tam wyspy: Karw Wielki, Długi Ostrów i Radzin.

Podstawowe informacje o obszarze.

Powierzchnia ostoi Zalew Szczeciński to ponad 47 tysięcy hektarów, z czego 80% stanowi woda, reszta to przyległe tereny lądowe. Wody Zalewu są płytkie, średnia głębokość to 3,8 m i żyzne z dużą ilością organizmów bentosowych, co stanowi idealną bazę żerowiskową dla tysięcy kaczek nurkujących. W zbiorniku występuje nieznaczne zasolenie 0,5 – 2,0 promili, zwiększające się zimą i przy wiatrach północnych, kiedy to występuje zjawisko tak zwanej cofki – wtłaczanie wody morskiej z Bałtyku poprzez Dziwnę i Świnę. Wśród zwierząt oprócz ptaków na uwagę zasługują niewątpliwe ryby. Jest to najbogatszy w gatunki akwen w Polsce, występują tu wszystkie polskie gatunki ryb karpiowatych, a z innych ciekawych spotkać tu można sandacza, miętusa, suma, troć wędrowną, a także takie rzadkości jak: aloza, certa czy ciosa. Zalew Szczeciński to również jedno z ważniejszych tarlisk ryb.

Główne walory przyrodnicze.

Gatunki ptaków charakterystyczne dla danego obszaru.

Wyróżniającą się grupą zwierząt w obrębie Zalewu Szczecińskiego są ptaki, które można tu obserwować przez cały rok. Jest to ostoja ptasia o randze europejskiej. Występuje tu przy najmniej 25 gatunków ptaków z załącznika I Dyrektywy Ptasiej oraz 9 gatunków z Polskiej Czerwonej Księgi. Ostoja ta ma szczególne znaczenie dla ptaków migrujących i zimujących. W okresie wędrówek występuje tu przynajmniej 1% populacji szlaku wędrownego wielu gatunków, są to miedzy innymi: łabędź krzykliwy, rybitwa czarna, czernica, ogorzałka, nurogęś, gągoł, głowienka, łyska. Ptaki wodno – błotne przebywają tu w okresie pozalęgowym w ogromnych ilościach przekraczających niekiedy 250 tysięcy osobników. W ciągu zimy przebywa tu 1% populacji takich gatunków jak: łabędź krzykliwy, gągoł, bielaczek, nurogęś, ogorzałka i bielik.
Charakterystyczne dla Zalewu ptaki lęgowe gnieżdżące się w liczbie przekraczającej 1% krajowej populacji to: gęgawa, czernica, kania czarna, bielik, perkoz dwuczuby, kropiatka, sieweczka obrożna, ohar i inne.

Szczegółowe wskazówki dla obserwatora (co, gdzie i kiedy najlepiej obserwować)

Wiosna – Podczas przelotu wiosennego na terenie całego Zalewu Szczecińskiego można obserwować liczne ptaki wędrowne w szczególności wodno – błotne. Jest to ważny zbiornik na trasie europejskich wędrówek ptaków, zatrzymują się tu wielotysięczne stada gęsi i kaczek.
W okresie lęgowym na uwagę zasługuje jedno z największych zagęszczeń bielika w Polsce a prawdopodobnie nawet w całej Europie. Oczywiście gnieżdżą się one nie tylko w obrębie tej ostoi, ale przede wszystkim w otaczających lasach Puszczy Goleniowskiej, Wkrzńskiej i Wolińskiego Parku Narodowego a Zalew wykorzystują do polowań. Spośród innych ptaków szponiastych można tu stosunkowo często spotkać kanię rudą, kanię czarną i błotniaka stawowego. W trzcinach gniazduje bąk, w podmokłych szuwarach kropiatka, a na łąkach i pastwiskach derkacz.

Lato – Niektóre ptaki latem wciąż gniazdują, w tym okresie również warto wybrać się nad Zalew, zaczynają wtedy przelot ptaki siewkowe: brodźce i biegusy oraz rybitwy. Nad wodami zalewu łatwo jest latem obserwować polującego bielika, kanię rudą a czasem nawet rybołowa. W portach, na przykład w Trzebieży jest dobre miejsce do obserwacji mew, gdzie można obserwować wszystkie powszechnie w Polsce występujące gatunki z tej grupy.

Jesień – Jesień to czas spektakularnych przelotów i zgromadzeń na noclegowiskach. Na Zalewie znajdują się noclegowiska gęsi białoczelnych i zbożowych, można wtedy z miejsc wyżej położonych obserwować o świcie wyloty a o zmroku zloty wielotysięcznych stad tych ptaków. Jesienią zaczynają pojawić się również stada kaczek nurkujących kilkudziesięcio a nawet kilkuset tysięczne stada czernic, głowienek i ogorzałek żerują na płytkich wodach żywiąc się mięczakami. Na wodach trochę głębszych, czasem nawet na samym środku Zalewu żerują nurogęsi żywiąc się rybami. W mniejszej ilości na Zalewie można spotkać ptaki typowo morskie jak nury czarnoszyi i rdzawoszyi, szlachar, uchla, markaczka czy lodówka.

Zima – Zalew Szczeciński to najlepsze w Polsce miejsce do obserwacji zimujących bielaczków przebywa ich tu wtedy nawet do 30 tysięcy, zimują tu także w sporych ilościach nurogęś i ogorzałka. W cieplejsze zimy, gdy nie zamarzają zbiorniki wodne zimują tu gęsi zbożowe, białoczelne i gęgawy. Na obszarze ostoi gromadzi się wtedy wiele tysięcy wspomnianych powyżej ptaków wodnych, wtedy mogą się tu również pojawić markaczki, szlachary i nury. Stada ptaków wodnych przyciągają drapieżniki głównie bieliki, można tu wtedy obserwować nawet kilkadziesiąt bielików siedzących w bliskim sąsiedztwie.

Dojazd

Wybierając się nad Zalew Szczeciński mamy dwie możliwości, albo jechać na Północny zachód od Szczecina w stronę Trzebieży i dalej do Nowego Warpna, albo na północ od Szczecina drogą do Świnoujścia. Po to by obserwować ptaki pieszo najlepiej jest się wybrać w trasę wzdłuż wybrzeża. Na przykład drogą 114 na północ od Szczecina do Trzebieży i stamtąd brzegiem na zachód w stronę Nowego Warpna. Albo inna opcja, krajową drogą nr 3 jedziemy ze Szczecina w stronę Międzyzdrojów, można zatrzymać się po drodze w Wolinie i odwiedzić półwysep Rów idąc z Wolina na południe, dalej jeszcze przed Międzyzdrojami skręcamy w lewo na Lubin (po drodze Wicko i Wapnica). Z Lubina można przejść się wzdłuż północnego brzegu Zalewu kierując się na wschód w stronę Karnocic. Szczególnie atrakcyjne są odcinki gdzie występują klify, mamy wtedy wspaniały widok na panoramę Zalewu, przydatna byłaby wtedy luneta. Z uwagi na duży obszar powierzchni wodnej czasem, gdy ptaki siedzą daleko nawet z lunetą ciężko jest je obserwować. Żeby dokładnie policzyć ptaki na tym akwenie ornitolodzy muszą prowadzić monitoring z samolotu. Najlepszym sposobem do obserwacji ptaków wodnych jest rejs statkiem białej floty. Prawie każda większa miejscowość nad Zalewem posiada takie statki. Są na przykład wodoloty ze Szczecina do Świnoujścia.

Ujście swiny
Ostoja znajduje się niedaleko wypoczynkowych miejscowości Świnoujście i Międzyzdroje. Obszar obejmuje wsteczną deltę Świny, część wyspy Wolin oraz przybrzeżną strefę Zatoki Pomorskiej. Narastającą w kierunku Zalewu Szczecińskiego deltę rzeki tworzą naturalne i sztuczne ramiona Świny – obejmujące położone między nimi wyspy. W skład ostoi wchodzą również południowo-zachodnie wybrzeża wyspy Wolin oraz południowo-wschodnie fragmenty wyspy Uznam, przylegające do Kanału Piastowskiego.

Podstawowe informacje o obszarze.

Powierzchnia ostoi Delta Świny to niecałe 3800 hektarów, z czego 19% to obszary wodne, 18% – bagna, a 16% stanowią łąki i pastwiska.
Geologicznie Delta Świny to młoda struktura. Zaczęła się tworzyć po ustąpieniu ostatniego zlodowacenia. Początkowo wody z południa spływały szerokim nurtem do Bałtyku, przepływając pomiędzy wyspami Wolin i Uznam. Z biegiem czasu namuły rzeczne nanoszone przez Odrę prawie całkowicie zablokowały swobodny przepływ wód do morza i utworzyły deltę w obecnym stanie. Współcześnie obszar ten tworzą liczne ramiona Świny i około 44 różnej wielkości wysp. Świną odbywa się główny odpływ wód Odry do Bałtyku.
Wyspy delty utworzone z namułów i piasków rzecznych, wynoszą się niewiele ponad poziom wód. Tylko jedna z nich, Wielki Karsibór, jest zamieszkała, użytkowana gospodarczo i otoczona wałem przeciwpowodziowym. Pozostałe są niezamieszkałe, dawniej te położone najbliżej stałego lądu czy dużych wysp wykorzystywano jako całosezonowe pastwiska.

Główne walory przyrodnicze.
Gatunki ptaków charakterystyczne dla danego obszaru.

Obszar obejmuje ostoję ptasią o randze europejskiej. Występuje w niej, co najmniej 38
gatunków ptaków z Załącznika I Dyrektywy Ptasiej, 27 gatunków ptaków z Polskiej Czerwonej Księgi. Gniazduje ponad 160 gatunków, a liczba stwierdzonych przekracza 240. Jest to ważna ostoja wodniczki – gniazduje tutaj 1-3% populacji krajowej. W okresie lęgowym gnieździ się tutaj ponad 1% populacji krajowej bielika i krakwy. Nieregularnie podejmują tutaj lęgi batalion i biegus zmienny. Lęgi wyprowadza tutaj również derkacz. Poza okresem lęgowym na obszarze występują znaczące koncentracje zimujących nurogęsi, gęgaw, bielaczka.

Szczegółowe wskazówki dla obserwatora (co, gdzie i kiedy najlepiej obserwować)

Wiosna – Podczas przelotu wiosennego na terenie całej Delty Świny można obserwować liczne ptaki wędrowne w szczególności wodno – błotne. Jest to ważne miejsce na trasie europejskich wędrówek ptaków, zatrzymują się tu wielotysięczne stada gęsi i kaczek, obszar ten bezpośrednio przylega do Zalewu Szczecińskiego i ptaki wodne mogą swobodnie przemieszczać się pomiędzy tymi ostojami.
W okresie lęgowym na uwagę zasługuje jedno z największych zagęszczeń zachodniej populacji wodniczki, jest to jednocześnie najdalej na zachód wysunięte stanowisko tego ptaka. Dla ochrony wodniczki a także dla do niedawna gnieżdżącego się w delcie biegusa zmiennego Ogólnopolskie Towarzystwo Ochrony Ptaków utworzyło pierwszy w Polsce rezerwat społeczny, w którym prowadzona jest ochrona czynna. Oprócz wodniczki w Delcie Świny w sezonie lęgowym można obserwować następujące gatunki: czapla biała, kania ruda, bielik, błotniak łąkowy, krwawodziób, cyranka, krakwa, płaskonos i inne.

Lato – Niektóre ptaki latem wciąż gniazdują, w tym okresie również warto wybrać się do Delty Świny, zaczynają wtedy przelot ptaki siewkowe: brodźce i biegusy oraz rybitwy. Szczególnie przelot tej pierwszej grupy ptaków jest wyraźny z uwagi na bliskość wybrzeża morskiego. Można tu obserwować stada biegusów zmiennych, malutkich, krzywodziobych i rdzawych, łęczaków, kwokaczy, brodźców śniadych i krwawodziobów. Nad wodami jezior będących we wnętrzu Delty Wicko Wielkie i Wicko Małe łatwo jest latem obserwować polującego bielika, kanię rudą a czasem nawet rybołowa.

Jesień – Jesień to czas spektakularnych przelotów i zgromadzeń na noclegowiskach. W Delcie Świny można obserwować wtedy kilkutysięczne stada gęsi białoczelnych i zbożowych a także kormoranów. Jesienią zaczynają pojawić się również stada kaczek nurkujących: czernic, głowienek i ogorzałek żerują one na płytkich wodach żywiąc się mięczakami. Na wodach trochę głębszych żerują nurogęsi żywiąc się rybami. W mniejszej ilości w Delcie można spotkać ptaki typowo morskie jak nury czarnoszyi i rdzawoszyi, szlachar, uchla, markaczka czy lodówka.

Zima –W cieplejsze zimy, gdy nie zamarzają zbiorniki wodne zimują tu gęsi zbożowe, białoczelne i gęgawy, te ostatnie nawet do 2000 osobników. W zimie można tu również obserwować do 500 szlacharów i do 15 tys. nurogęsi, jak również bielaczki. Jak zwykle przy takich ilościach ptaków wodnych kręcą się bieliki, można wtedy zobaczyć zgromadzenia do kilkunastu tych drapieżników.

Dojazd

Wybierając się do Delty Świny ze Szczecina jedziemy krajową droga nr 3 do Świnoujścia dojeżdżając do Świnoujścia odbijamy w lewo w drogę nr 94 na przeprawę promową w miejscowości Karsibór, tuż przed przeprawą skręcamy w lewo, na południe i dojeżdżamy do Karsiborza i rezerwatu OTOP. W tym miejscu najlepiej zapoznać się z ptakami Delty Świny. Można oczywiście również pojechać w inne miejsca takie jak Wapnica czy Lubin, tam będziemy mieli rozległy widok na jezioro Wicko Wielkie.

Dolina Dolnej Odry jest najdalej na zachód wsuniętą ostoją w kraju. Obejmuje ochroną dolny bieg Odry od Kostrzyna do Szczecina wraz z położonymi po wschodniej stronie pradoliny siedliskami, w jej skład wchodzi także jezioro Dąbie. Od strony zachodniej ostoja graniczy z Niemcami, na jej terenie znajdują się parki krajobrazowe Dolina Dolnej Odry, który obejmuje prawie całe Międzyodrze, a także część Cedyńskiego PK i cześć PK Ujście Warty. Od strony niemieckiej na odcinku 60 km od Hohensaaten do Szczecina znajduje się Park Narodowy Unteres – Odertal, który w przyszłości ma zostać połączony z polskim PKDDO w jeden Międzynarodowy Park Doliny Dolnej Odry.

Podstawowe informacje o obszarze.

Dolina Dolnej Odry to jedna z największych ostoi w Polsce jej obszar to 60 tysięcy hektarów. W obrębie ostoi można wyróżnić wiele siedlisk jak lasy iglaste, liściaste i mieszane, łęgi wierzbowo topolowe, ale najbardziej charakterystycznymi siedliskami są zalewane łąki i pastwiska, które stanowią ponad 30% powierzchni całej ostoi. Mimo wcześniejszych regulacji Odry rzeka ta zachowała zaskakująco dużo naturalności, można obserwować to przede wszystkim na odcinkach pozbawionych wałów przeciwpowodziowych na przykład w okolicach Kłosowa czy Kostrzynka.
Małe zaludnienie i duża różnorodność siedlisk sprawia, że tereny te obfitują w cenne gatunki fauny i flory. Z ssaków można tu spotkać jelenia, którego rykowiska zaczynają się już pod koniec sierpnia, daniela, kunę leśną, gronostaja, borsuka, wyjątkowo zdążają się nawet wędrowne wilki, a ciekawostką jest pochodzący z Ameryki Północnej szop pracz.
Na terenie ostoi panuje specyficzny, łagodny klimat, który charakteryzuje się ciepłymi zimami i gorącymi latami. Warunki takie spowodowały, że szata roślinna w wielu miejscach jest wyjątkowa. Przykładem niech będzie rezerwat Bielinek, gdzie naturalnie występuje, śródziemnomorski dąb omszony – jedyne stanowisko w Polsce, a także wiele innych ciepłolubnych roślin leśno stepowych.

Główne walory przyrodnicze.
Gatunki ptaków charakterystyczne dla danego obszaru.

Najbardziej interesującą grupą zwierząt w Dolinie Odry są ptaki. Można je tu obserwować praktycznie przez cały rok. Dolina Dolnej Odry jest ostoją ptasią o randze Europejskiej. Występują tu co najmniej 34 gatunki z załącznika I Dyrektywy Ptasiej i 14 gatunków z Polskiej Czerwonej Księgi. Jest to bardzo ważny teren dla ptaków wodno – błotnych zarówno w okresie lęgowym jak i podczas przelotu czy zimowania.
Gnieździ się tu 10% krajowej populacji takich gat. jak podróżniczek i czapla siwa , powyżej 2% polskiej populacji stanowią bieliki , kanie czarne , kanie rude , krakwy , rybitwy białoczelne i rybitwy czarne .
W okresie wędrówek występuje tu przynajmniej 1% populacji szlaku wędrownego takich gatunków jak: bielaczek , czernica , gęgawa , gęś białoczelna , gęś zbożowa , głowienka , krakwa i nurogęś .

Szczegółowe wskazówki dla obserwatora (co, gdzie i kiedy najlepiej obserwować)

Wiosna – Podczas przelotu wiosennego na terenie całej Doliny Odry można obserwować liczne ptaki wędrowne w szczególności wodno – błotne. Po wiosennych wylewach Odry zalane łąki stanowią idealne miejsce odpoczynku i żerowania dla kaczek i ptaków siewkowatych. Można wtedy obserwować cały zestaw wszystkich polskich gatunków kaczek właściwych, a także ohary, a z pośród ptaków siewkowatych łęczaka, krwawodzioba, kwokacza, kulika wielkiego, biegusa zmiennego i inne. Ptaki te najlepiej obserwować z punktu widokowego w Gozdowicach oraz w Zatoni Dolnej koło kościoła, z tych miejsc widać Dolinę Odry zarówno po polskiej jak i po niemieckiej stronie (zalecana luneta).
Podczas okresu lęgowego zdecydowanie najciekawszym miejscem jest zalew w Bielinku. Stanowi on wyrobisko po żwirowni, na środku znajduje się piaszczysta wyspa, na której gnieździ się około 600 par śmieszki ( śmieszka ). W kolonia lęgną się ostrygojady , ohary , rybitwy białoczelne , krwawodziób , sieweczkia rzeczna , mewa czarnogłowa , mewa srebrzysta i mewa pospolita (zalecana luneta). W zależności od warunków wodnych w niektórych miejscach wiosenne rozlewiska utrzymują się dłużej do czerwca lub lipca tworząc jednocześnie idealne siedlisko lęgowe. Na takim rozlewisku niedaleko Kłosowa w 2008 roku gniazdowały rybitwy białoskrzydłe .

Lato – Niektóre ptaki latem wciąż gniazdują, w tym okresie również warto wybrać się nad wyrobisko w Bielinku, zaczynają wtedy przelot ptaki siewkowate: brodźce i biegusy . Nad wodami zalewu łatwo jest latem obserwować polującego rybołowa ( rybołół ).
Zarówno w okresie wiosennym jak i letnim dobrze jest się wybrać na Międzyodrze. Jest to specyficzny teren położony między dwoma ramionami Odry: Zachodnia i Regalica tworzy wydłużoną deltę, wewnątrz której znajduje się labirynt kanałów, jeziorek i starorzeczy. Jedynym sensownym sposobem eksplorowania Międzyodrza to kajak, canoe lub jakaś inna łódź. Wypożyczalnia sprzętu wodnego znajduje się w Żabnicy koło Gryfina http://www.kajaczek.info/ . Pobieżnie na Międzyodrze można zerknąć z mostu w Gryfinie i dalej przespacerować się brukowana drogą (ok. 3km) prowadzącą od Regalicy do Odry Zachodniej i położonej nad nią miejscowością Mesherin. Teren Międzyodrza to niegdyś ekstensywnie użytkowane łąki i pastwiska, dziś w większości zarośnięte zaroślami łozy i trzciną. Dziś można tu obserwować licznie gnieżdżące się błotniaki stawowe, rybitwy czarne, jest tu jedna z największych w Polsce populacji brzęczki i jedna z większych kolonii czapli siwej, stosunkowo licznie występuje też podróżniczek . Zanim łąki zostały zdegradowane jeszcze w połowie lat 90-tych gnieździła się tu wodniczka .

Jesień – Jesień to czas spektakularnych przelotów i zgromadzeń na noclegowiskach. Na Międzyodrzu znajduje się największe noclegowisko żurawi w Polsce, jak dotąd rekordem było ponad 14 tysięcy ptaków. Największe liczebności osiągają żurawie w połowie października, a najlepszym miejscem obserwacji jest wał przeciwpowodziowy na wysokości miejscowości Marwice. Najlepiej przyjechać około godziny 17 i czekać do zmroku. Czasem zdarza się, ze ptaki w kilkuset osobnikowych stadach zlatują z wszystkich kierunków świata.
Jesienią można obserwować również stada migrujących i gromadzących się na noclegowiskach gęsi przede wszystkim białoczelnych i zbożowych, ale co roku zdarzają się także obserwacje nawet kilkunastoosobnikowych stadek bernikli białolicej, jak również gęsi krótkodziobej i małej. Obserwacje zlotów gęsi można obserwować na Kostrzyneckim Rozlewisku w okolicach Starej Rudnicy, a czasem też na Miedzyodrzu z tego samego miejsca co żurawie w Marwicach. Przy dobrym szczęściu można nawet obserwować zapadające na noclegowiska gęsi i żurawie jednocześnie.

Zima – W cieplejsze zimy, gdy nie zamarzają zbiorniki wodne zimują tu gęsi zbożowe i białoczelne i gęgawy. Jednak okres zimy najlepszy jest do obserwacji zimujących ptaków wodnych. Na Odrze i kanałach Międzyodrza a także na jeziorze Dąbie zimują licznie ptaki takie jak: nurogęś , bielaczek, czernica , ogorzałka (na Dąbiu), kormoran . W okresie ostrych mrozów, gdy zamarzają Zalew Szczeciński i Dąbie warto wybrać się do Gryfina na most. Niedaleko zlokalizowane jest ujście Ciepłego Kanału odprowadzającego ogrzane wody z Elektrowni Dolna Odra, nie pozwala to na zamarzanie rzeki i odcinek kilku kilometrów wolny jest od lodu. Na niewielkim obszarze gromadzi się tu wtedy kilka tysięcy wspomnianych powyżej ptaków wodnych, wtedy mogą się tu również pojawić szlachary i nury . Stada ptaków wodnych przyciągają drapieżniki głównie bieliki , można tu wtedy obserwować nawet kilkanaście bielików siedzących na jednym drzewie.

Dojazd

Ze Szczecina do Gryfina dojeżdżamy drogą wojewódzką nr 31, po drodze jakieś 5 km przed Gryfinem jest drogowskaz do Żabnicy. Do miejscowości wymienionych w tekście jedziemy z Gryfina dalej na południe drogą 31, aż do skrzyżowania z drogowskazem na przejście graniczne Krajnik Dolny i tam skręcamy w drogę nr 122, dojeżdżamy nią do Krajnika Dolnego i tu są dwie możliwości w prawo jedziemy do Schwedt i Parku Narodowego Unteres – Odertal a w lewo jedziemy do Zatoni Dolnej i Bielinka, po jakiś 3 kilometrach drogą nr 26 do Chojny skręcamy w prawo na Cedynię, za Krajnikiem Górnym będzie drogowskaz w prawo na Zatoń Dolną. Z Zatoni wyjeżdżamy na drogę główną i jedziemy w prawo, mijamy małą osadę Raduń, później Piasek i dojeżdżamy do Bielinka, dojeżdżając widać będzie po lewej stronie prześwitującą taflę wody zalewu, trzeba skręcić w którąś z gruntowych dróg w prawo. Z Bielinka jedziemy do Cedyni, z Cedyni do przejścia granicznego Osinów Dolny, nie dojeżdżając do przejścia skręcamy w lewo i jedziemy wzdłuż Kostrzyneckiego Rozlewiska drogą nr 126, można tu się gdzieś zatrzymać i zerknąć na rozlewisko. Drogą dalej dojeżdżamy do Starej Rudnicy i tu koło remizy strażackiej zjeżdżamy w dół do tak zwanej drogi strategicznej przecinającej całe rozlewisko w poprzek. W zależności od warunków wodnych drogą można przejść suchą nogą, w kaloszach lub nie można przejść wcale. Dalej drogą 126 jedziemy do Gozdowic, od głównej drogi trzeba skręcić w prawo gdzie znajduje się punkt widokowy. Dalej kierując się na południe podrzędnymi drogami wzdłuż Odry aż do Kostrzyna natrafiać będziemy na kompleksy zalewanych łąk w Porzeczu, Chlewicach, Kaleńsku i Kłosowie.